Mij wiepe en men droake, column in ’t Ienoams.

~~ column in ’t Ienoams geschreven door Ilse Bostyn / foto’s Paul Messiaen en Ilse Bostyn

’t Wa doar nog allemoale zandwegels, gèsland, akkers en buumn in dienen tijd. En ’t stonden doar koetjes die kik gieren oaidege. Doar was uuk de beke. Ge kost doar over springn. Kette kik over da stuk tussen ’t Torreke en ’t kapelleke. En ik spildege kik doar gieren.

kapel ename

‘k Trokke kik mee men droake diene kant op en ‘k ginge kik vliegern. Da ging nie oaltijd zonder accidentjes. Azuu es men droake ne kier in nen huugn buum verstrekkeld geroakt. ‘k Wee nie meer goe hoe da kik die deruit è gekregn, moa ‘k waze kik nogal nen acroboat en op dien of dandere maniere è kik die droake deruit gekreën. Men droake hadde kik nen noame gegevn: Boeing. En kwaaze kik ferm g’hecht oan mijnen vlieger. ‘k Ginge kik die zekers nie in dienen buum loatn hangn, ge zie van iere!

En da kik ietwa gruuter was gingn ze doar de stroaten veur de niefbouw oanleggn. Dá was uuk plezant ze! Uuuuuren è kik doar gespild. Mee men rolschoatsen. We gingn wulder van boven de Wallestroate noar beneen. Moa mens, kè da wel duust kier gedoan! Oas ge nie op tijd kost droaiën oas ge beneën kwoamt (want da ès doar un T-splitsinge è), tons belandeget gij int patatteveld. Moa kekostte kik goe droaien.
Da gindij altijd goe. Allee… totdatter wa mier verkier begost te kommen ennekik op ne kier just in den droai tegenover nen ootoo stond. Diene mens moe un hartverknetteringe gat èn! Moa mijnen engelbewoarder iejeejij goe veur mij gezurgd toes.

Tis misschiens moar goe dat oes moeder nie gezien ee wat veur toeren da kik doar allemoal uitspukte. Soozezij eur handn al vol mee men acroboatetoeren thuis, loat stoan al men avonturn in ’t dorp!
Ze moest zij mij beveurbeeld geregeld van ’t dak oafhoaln. Joa tes eg woar. ‘k Moste kik doar nie op, moar ‘k hadde kik azuu nen onweerstoanboaren drang. En ‘k dee kik da tog. Da was vrie plezant om over ’t dak van azuu un out huis te leupen. Da waaze niet rechttoerechtaan è! Doar woaren oalemoale van die hoekskes en droaikes en ge konst van loage noar huuge springn en weere trug.
Moar joa, oes voader zei datter lekkoagie was in ‘t waskot omda de pann’n van ’t dak verschovn woaren. En dus moeste kik van da dak afblijvn. Moa ‘k zoate kik mee dienen onweerstoanbaren drang è! En azuu è kik da to no wel in ’t geniep gedoan af en toeë ze. Ken waze kik pertangs gien stou kint. Moa ‘k hadde kik ne straffe wil. ’t Schijnt da da no azuu es en ‘k peize kik da da wel woar es. Moar veur zekers te zijne zoede da oan mijne vent moetn vroagen.

Ename ons huis (2)Oes huis woarda kik op ’t dak spildege (moar dan op ’t dak vanachteren).

Der was no iet da kik nie moste doen: springn op men bedde. Men bedde o azuu ne resort onder de matrasse en da was vanzelve un perfecte trampoline, verstoade? Moa joa, as ge laange genoeg springt dan brekn die ‘ouwers van dienen resort en stuikte gij deur da bedde. Kadeng! Op de vloer. Moar dienen vloer da woas uuk den plafond van oeze winkel. A joa, in azuu un out huis was da nie vil mier dan outen planken è! En aan den plafond van den winkel ingen der allemoale lusters om te verkuupen. Ge kunt peizen da oes moeder en oes voader nie content woaren oas ze de lusters zoagen zwieren oant plafond… En tons diene kier da dienen resort deur men bedde zaktege… joa… Kè chance ha ze da ter gien lusters noar beneën gevalln zijn. ’t Gingt ter bovenarms opgezetn èn!

img20180324_19440512Op de wiepe mee twie koezijns en un nichte.

Oes pa ie oatejij veur mij een wiepe gebout in den hof, op ’t gès tussen de koer en de lochting, en da was een gruute wiepe ze. Mee drei spiltuign: un wiepe, un leere (van kurden) en un barre. Die barre was veur nen acroboat in spe vanzelve ’t plezantste! Oes pa ie oatejij die barre al zuu uuge meugelijk gesjord veur mij. Moa joa… achter un tijdstje ewas da nie uuge genoeg mier volgens mijnen onweerstoanboaren drang. En azuu ginge kik angn slingern, ondersteboven op mijne kop, oan den bovenstn legger van die wiepe. En ’t wastejij des te plezanter oas ter un kameroadstje kwoamt spiln. Tons kosten wulder trapeezeke spiln!

Op nen dag peisdege kik da kik meschiens wel al stoande koste wiepen zónder mij vaste touwen oan de kurden… Moar dá was mies gereknd… ‘k Wieptege kik zuu huuge meugelijk en ‘k liete kik tons men handn los. Doarachter ging ’t vrie rap… Vloge kik deur de lucht gelijk un stientje uit un mikke en ‘k belandege kik mee men klieken en men klakken in gès. Nog een chance da die wiepe nie op de koer stond anders was ker zuu goe nie vanaf gekomn, peis uk.

Oes moeder da mens stond just veur ’t venstere noar mij te kijken. Da schoap… ze moe zij vrie verschotn zijn. Heur herte zat in eur kele da ze kwoamt afgeluupen. Moa ‘k waaszekik nie van mijnen sies gedroaid ze. Just moar ewa dronken van de klop. En kekonstekik mij dieste momentn nie goe rappeleern wadatter gebeurd ewas. Moa ‘k peize nie da kik doar iet oan over gouën è ze…

’k Waze kik vrie content mee men wiepe. En ze was zeu scheune ruudoranje geverfd uuk! Szomers en swinters zoate kik doarop.

Men zustere en ieke op de wiepe int putse wintere.

Der was uuk dienen kier da kik kurddanseresse wildege weurden. ‘k Moeste kik doarveuren goe oefenen vaneigens. Moar weurop? Ik dachte kik: iest moar op een balke. En in oeze stal vanachtere stond ter genoeg om uit te kiezn. ‘k Vonde kik doar un lange, smalle balke van out. Kèkik die balke ginstalleerd van de wiepe noar de pergola van oes moeder. ‘k Waze kik nog moar just op die balke da oes moeder al stond te roepen dak da niet moste doen. Da was nie noar men goeste… moar ‘k mochte kik op mijne kop goan stoan, die balke ging weere de stal in. ’t Schent da dedie veels te liechte was veur men gewichte. Kun waze kik nochtans gien zwoargewicht. Allee, kè da dus neuit verstoan zie.

Joa mens, kekannekik un boek schrijvn over men kuren. Moa ‘k ben oal veels te lange bezig neu. Oes ge mier wilt weten, zaaket wel uuren van ulder.

Saluukes è!

ename kapelEen winterse foto van de weilanden waar ik zo graag speelde,
tussen ’t kapelleke en Torreken te Walle.

4 gedachtes over “Mij wiepe en men droake, column in ’t Ienoams.

  1. Ilse, dat waren mooie reflecties over je jeugdige tijd in ons bucolische dorp Ename. En je Ienoams is duidelijk nog veel beter dan het mijne. Weer eens een leuk stukje, met niet weinig nostalgie.

    Geliked door 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s